مردم پس از خواندن خبر فوت کردان زیر لب با تعجب و گاهی به طعنه می پرسیدند, چه طور شد که حالا مرد؟ اوکه سالم بود!
اینکه
فشارهای روحی در سال گذشته سبب شدت گرفتن ببیماری کردان بوده است, مردم
عادی را که شاهد تراژدی کردان در مجلس بودند را نیز متاثر کرد.
پیش
تر که موفق به گفت و گویی دو روزه با او شده بودیم, نه گله ای داشت و نه
اندوهی. تنها در تعجب بود از دوستان سال های نه چندان دورش مثل آقای
لاریجانی که سال ها برایش و بجایش صدا و سیما را مدیریت کرده بود,
لاریجانی ای که خود تایید کننده توانایی مدیریت کردان برای وزارت کشور
نزد رهبر انقلاب بوده است و به یک باره می شود صحنه گردان نمایشنامه مرگ
کردان که تنها کمی قبل از فوت همیشگی کردان اجرا شد, زمان گرفتن رای
اعتماد در مجلس به او گفته بود باید محکم باایستی و ما هم می ایستیم
[...]
از عبدالله جاسبی گفت که روز اسیضاح با او تماس گرفته و
خواهش می کند حالا که می رود تا آب رویش را بریزند, مواظب باشد تا
مبادا چیزی هویدا کند که آب رویی از او برود. می گفت با هم رفیق بوده اند
و جاسبی وقتی فهمیده در انتخابات ریاست جمهوری او به توکلی رای داده بسیار
ناراحت شده است [...]
توکلی هم برایش سنگ تمام گذاشت در مجلس. می
گفت تا چند سال قبل آقای توکلی هر کاری شروع می کرد من رو دعوت می کرد.
همین روزنامه فردا را که راه انداخته بود یکی از کسانی که برای شورای
سیاست گذاری دعوت کرده بود، من بودم و تا زمانی که روزنامه را درمی آورد
من می رفتم آن جا و نظر می دادم که روزنامه چگونه در بیاید و چگونه در
نیاید و چگونه عمل بشود. نمی دانست توکلی وزیر کار دیپلم دولت آقای
رفسنجانی به خاطر اجازه نگرفتن از او برای تصدی وزارت, به گفته اش که آب
روی او را خواهد ریخت عمل میکند[...]
در تعجب بود از آقای فاکر که
از زمان منبرهای دوران مبارزه اش در ساری تا پس از پیروزی انقلاب او را می
شناخته و حتی در بسیاری از پرونده ها به نحوی با او مشورت می کرده و نظر
های او را اعمال می کرده و یک باره وی را آماج تهمت ها قرار داد, کردان
رفت جایی که با آقای فاکر برای گرفتن حق اش وعده کرده بود[...]
روزهای آخر, هیچ یک از دوستان کردان او را نمی شناختند [...]
